krismis

dis krismis! en die antidepressante laat my in die steek..... weet nie meer nie. ek is tussen vriende, die behuisingsituasie is so te sê uitgesorteer (alhoewel ek nie weet wie gaan my goed trek nie). maar daar is hoop op beterskap.

wolwe

isabel wonder oor wolwe - en gewoonlik oor sprokies in die algemeen. maar vandag wonder sy spesifiek oor wolwe. isabel het onlangs onder die skuilnaam isa 'n bekentenis op die net gemaak, en dit kan wolwe dalk na haar lêplek lei..... maar isabel gee nie om nie. isabel is 'n tough cookie, vreesloos en sonder gewete. partykeer.
dis nou na aanleiding van die storie van die broeders grimm wat isabel aan al hierdie dinge dink; dit en 'cry wolf' (verspotte tienerfliek met buitegewoon goeie fotografie). en dit laat haar dink aan wie 'n wolf is, tuis en elders. en hoekom daardie belaglik rooikappie so 'n helder kleur jas aangehad het - en as die wolf haar doodgemaak het sou hulle haar in elk geval maklik gekry het: iewers tussen haar ouma se huis en die houtkapper. was die houtkapper self so onskuldig? of het hy ook sy eie geas gevolg, met die voorwete dat sy lewe in een gewelddadige oomblik drasties sou verander? en het sy lewe regtig verander of was dit net meer van dieselfde ou stront.....?
in elk geval, sprokies fassineer isabel maar ook die herkoms daarvan, die kaal beendere en basiese liegstorie van elke sprokie. wie het dit eerste gesê? speel orale vertellings regtig so 'n groot rol of het iemand op 'n dag besluit om 'n hele mitologie te skep uit niks?
maak in elk geval nie saak nie.
isabel dink deesdae baie oor haar verlede maar dis onder beheer. sy sal dit weer oorleef.

storie-storie

die ander-isabel (en nee, haar naam is ook nie isabel nie) is nou besig om die stripper-storie te lees...... ek is nogal senuweeagtig, en nuuskierig om uit te vind wat sy dink. sal sy van die storie hou? of maak dit haar (soos vir my) net hopeloos deurmekaar? ek het al oorweeg om die eerste paar hoofstukke vir hjp te stuur maar dis nog so 'n gemors. daar is soveel los drade, soveel goed wat net nie sin maak nie. party van die atrocities is op die ingewing van die oomblik ingesit, soos dat nina se pa met haar gelol het - ek vermoed dis nie waar nie. wel, miskien is dit. die krismisrose freak my nog uit.
in elk geval..... ek het vandag vir fifi laat weet dat my posadres verander, en hoop om hierdie veertien-jaar korrespondensie binnekort te hervat. daar is iets magical aan papierbriewe (snailmail, soos hulle dit op tv noem) - die reuk van die papier, die oopskeur van die koevert, die interessante posseëls wat ons nie op hierdie f.d'up klein dorpie kry nie..... en prentjies in die kantlyn, akkurate aanduiders van die skrywer se gemoedstoestand op daardie tydstip. elektroniese pixels op 'n vyftienduim skerm is net nie dieselfde nie.

uitkoms

isabel trek einde van die maand na 'n ander stad - sy is moeg vir stowwerige warm klein dorpies waar die mense kliekerig is en jou net aanvaar as jy self 'n uitgaande persoonlikheid het. sy is nie die enigste een wat hieroor kla nie. baie van die mense wat sy al ontmoet het sê hulle sukkel om op dié spesifieke klein dorpie aan te pas, selfs na twee of sewe of elf jaar. hoe lank kan mens ontuis voel op 'n plek en nog steeds daar bly? isabel het besluit twee jaar is lank genoeg en gee die stryd gewonne.

die antidepressante het dalk iets met haar besluit te make.