eendag 3

eendag was daar 'n man wat van 'n cottage aan die weskus van ierland gedroom het. hy het al hoe meer die woord "ons" gebruik wanneer hy praat oor die toekoms. isabel het haar bedenkinge gehad maar alles was perfek. dalk té perfek.

tell me that you love me

What would I write to you (as promised)?
DEAREST N. (I could write) - this is all the result of growing up without unconditional love. It makes me vulnerable to criticism. Very vulnerable. Especially to myself. When I was younger it was important to perform, to excell, to be good enough. Implicit in that statement is the concept that I could of course never be good enough, never quite measure up to expectations. It was never okay to be just me. So I spent years trying to be someone else and that didn't work out so well.
Well, screw that.
As for inadequacy: I live out my days with a steady sense of self-loathing. The medication helps a lot, but long weekends are a break in my routine - so I forget to take the meds. And seeing that damn blue wheelchair sure didn't help. That just reminded me of my mother, and my failure to be the kind of daughter I'm sure the situation demanded: supportive, nurturing, all that.
I'm beginning to depend on you, to need you, which makes me vulnerable to you - and that's not good. You can't possibly hurt me as much as I hurt myself, but the possibility exists. As for having a little one.... please don't talk about that. My failure to get pregnant (my inadequacy) really hurts, and so it hurts when you blithely talk about children as if they are a given.
Most of this is self-pity. You know that, right?

naweek

Hy is in die Kaap. Sonder my. Drink heeldag tequila en wag vir die dag (vandag) terwyl ek wag vir 'n ander dag: môre. Intussen bak ek beskuit en was die kombuisvloer en dink aan die window display wat ek nog moet organiseer. Nie dat dit my werk is nie.....

bloed

Elke maand bloei ek - nie klokslag agt-en-twintig dae uitmekaar nie, maar darem. Dis die grootste ironie: die teken van 'n vrou se vrugbaarheid is, by my, die teken dat ek nie kinders het nie. En dat daar ook nie enetjie op pad is nie.
N sien deur my - hy vra vanoggend: "Is iemand broeis?" Die tekens was daar, sê hy - hy was net nie seker nie. Dit help seker ook nie dat ek in trane uitbars elke keer as hy iets sê oor kinders of vaderskap nie. Ek haat dit om so kwesbaar te wees, maar hy verstaan.
Hy het hier oorgeslaap - in die middel van die nag my nadergetrek en dit was magic. Dalk hierdie keer.....
Hy praat nog steeds oor Ierland. Dis asof hy hierdie prentjie van eendag in sy kop het: 'n cottage of iets by Connamara aan die Weskus, hy en die kinders - en ek. Ek is deesdae ook deel van die prentjie. Dit maak my bang. En vrees maak my kwesbaar. Om en om - die slang sluk sy eie stert en dit hou net nooit op nie.
Ons gaan hierdie naweek Kuruman toe. Miskien sal hy verstaan, wanneer hy Donna se kinders ontmoet. Miskien sal alles dan sin maak. En oor twee weke gaan ons (tentatief) saam Kaap toe - sy suster trou en ek gaan by tannie Monica kuier. Ek mis haar nogal - wil eintlik hê N moet haar ontmoet.
Alles is deurmekaar maar ek mis hom - haal makliker asem as hy hier is. Huil meer. Lag meer. Lewe meer.