Vreemd hoe mens verander oor die jare. Een dag is jy klein en dom en die volgende dag (so om en by sewe jaar later) is jy groot en hopelik wyser. En jou liefdes verander ook natuurlik, sodat dit partykeer moeilik is om te verstaan hoe jy ooit so 'n eindelose, matelose passie vir iemand gevoel het. Jy het aanbeweeg en die wêreld het ook.
Dis onmoontlik om terug te gaan na daardie oomblik toe alles 'perfek' was (en tien teen een was dit in elk geval nie so perfek nie). As jy jou Groot Liefde nou sou raakloop: wat sal jy voel? Nostalgie? Ek vind dit moeilik om te glo dat ou gevoelens weer kan opvlam: almal verander, en wie jy is (en word) bepaal tog wie jy wil hê. Soos jy self verander, verander jou behoeftes en jou smaak.
Hmm. Te complicated. Ek begin dink ek gaan vir ewig alleen wees, en dis oukei. Rus en vrede.
No comments:
Post a Comment